Kategoria: Publikacje

Czy moje jelito „cieknie”’? Zespół przesiąkliwego jelita i metody jego identyfikacji

Zespół przesiąkliwego jelita zwany inaczej LGS (ang. leaky gut syndrome) jest to coraz częściej raportowaną jednostką chorobową. Zwiększona przesiąkliwość jelitowa wynika z uszkodzenia śluzówki jelita w wyniku zadziałania szeregu czynników środowiskowych.

Zaburzenia wynikające z zespołu nieszczelnego jelita rozpoczynają się od przewlekłego stanu zapalnego i podrażnienia śluzówki jelita. Z czasem przewlekle podrażniona bariera jelitowa słabnie i traci swoją zdolność do selektywnego przepuszczania jedynie określonych substancji do układu krwionośnego. Przestrzenie międzykomórkowe powiększają się, umożliwiając przenikanie do krwi toksyn, większych molekuł i niestrawionych składników pokarmowych, które w stanie homeostazy nie penetrowałyby do krwioobiegu.

Przenikanie do układu krwionośnego toksyn, antygenów bakteryjnych czy niestrawione cząstek pokarmowych prowadzi w konsekwencji do przewlekłej aktywacji układu immunologicznego.

Z tego względu ważnym elementem diagnostyki jelit, jest ocena przesiąkliwości jelitowej, którą można wykonać na podstawie oznaczenia zonuliny w kale.
Zonulina jest białkiem ścisłych połączeń pomiędzy komórkami nabłonka jelita cienkiego (enterocytami). Jej rolą jest modulowanie przepuszczalności bariery jelitowej. Wzrost poziomu zonuliny w kale uznawany jest za marker rozszczelnienia bariery jelita, a jego wysoki poziom stanowi sygnał alarmujący zniesieniu ciągłości tej bariery.

Podwyższony poziom zonuliny w kale obserwowany jest u pacjentów z:

  • aktywną chorobą trzewną (celiakia),
  • cukrzycą typu 1,
  • reumatoidalnym zapaleniem stawów,
  • stwardnieniem rozsianym,
  • innymi chorobami autoimmunologicznymi

Ocenę przesiąkliwości jelitowej można zrealizować wykonując badanie Microflora SCAN PLUS lub Jelito PLUS, co stanowi podstawę nieinwazyjnej diagnostyki jelit.

Nie czekaj – nie pozwól aby Twoje jelito „przeciekało”!

Markery stanu zapalnego

MARKERY STANU ZAPALNEGO – NIEINWAZYJNE BADANIE PRZEWODU POKARMOWEGO

Udokumentowanie roli procesu zapalnego w rozwoju zmian nowotworowych, diagnozowaniu polipów, gruczolaków czy nieswoistych chorób zapalnych jelit (choroba Leśniowskiego- Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego), zwróciło uwagę na markery stanu zapalnego. Wśród najistotniejszych, dających pogląd na rozwój procesu chorobowego w obrębie dolnego odcina układu pokarmowego wyróżnić należy M2-PK czyli dimerową formę kinazy pirogronianowej guza, krew utajoną w kale (Hb) oraz kalprotektynę.

Dimerowa forma kinazy pirogronianowej guza czyli M2-PK jest jednym z najczęściej wykorzystywanych markerów w diagnostyce nowotworów przewodu pokarmowego a zwłaszcza raka jelita grubego. Analiza opiera się na metodzie immunoenzymatycznej ELISA, z wykorzystaniem dwóch wysoko swoistych przeciwciał. M2-PK może być oznaczany zarówno w osoczu jak i w kale gdzie czułość diagnozowania wynosi 68-91% a swoistość od 79 do 100% . M2-PK zważając, że nie wszystkie nowotwory i gruczolaki krwawią, umożliwia wykrycie zmian w obrębie układu pokarmowego niezależnie od tego procesu. Trafnym uzupełnieniem markera M2-PK jest oznaczenie krwi utajonej w kale (Hb), dzięki czemu możliwa jest detekcja zmian krwawiących jak i zachodzących bez tego procesu. Dodatni wynik badania w kierunku M2-PK i/lub krew utajoną w kale (Hb) może wykazywać na obecność toczącego się procesu chorobowego w przewodzie pokarmowym. Istotna jest również możliwość monitorowania aktywności choroby u pacjentów z nieswoistym zapaleniem jelit.

Kalprotektyna jest białkiem fazy ostrej, wiążącym wapń oraz cynk, produkowanym i wydzielanym głównie przez leukocyty. Podwyższony poziom kalprotektyny stanowi wartość w diagnostyce: nieswoistych chorób zapalnych jelit (choroba Leśniowskiego – Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego), choroby nowotworowej jelita, marskości wątroby oraz ostrego zapalenia trzustki. Marker umożliwia nieinwazyjny monitoring aktywności choroby i odpowiedzi na leczenie u pacjentów z nieswoistą chorobą zapalną jelit. Umożliwia także nieinwazyjne różnicowanie nieswoistych chorób zapalnych jelit (w których wartość kalprotektyny jest podwyższona) od zespołu nadwrażliwego jelita gdzie opisywany marker najczęściej jest w normie.

Oznaczenie opisanych markerów stanu zapalnego zrealizować można w badaniu MicroFloraScanPLUS jak i JelitoPLUS. W badaniu MicrofloraScanPLUS oprócz markerów stanu zapalnego oznaczone zostaną również bakterie wskaźnikowe i grzyby drożdżopodobne z rodzaju Candida, co umożliwi przygotowanie celowanej i skutecznej probiotykoterapii.

Nie czekaj – zamów opakowanie do pobrania już teraz!

Twardy gluten do zgryzienia

Zapraszamy do lektury artykułu o glutenie w Men’s Health. Komentuje dr Patrycja Szachta Centrum Medyczne VitaImmun w Poznaniu.

Czy to jest dowód na to, że można jeść gluten bez obaw i ograniczeń? Niekoniecz­nie. „Jest sporo wiarygodnych badań, które wskazuję, że może on min.powodować stany zapalne w organizmie, czy niszczyć szczel­ność jelit. Zjawisko nadwrażliwości na gluten nie jest jeszcze dobrze zbadane, ale nie zna­czy to, że jest ona wymysłem”- przekonuje dr Patrycja Szachta z Centrum Medycznego Vitaimmun. Dodaje, że wskazaniem do sto­sowania diety bezglutenowej są tylko specjalistyczne badania, które pozwalają wykryć celiakię, alergię czy wspomnianą nadwrażli­wość. Bez ich wyników całkowita rezygnacja z glutenu nie jest rozsądnym rozwiązaniem – przypisywane mu objawy mogą przecież wywoływać zupełnie inne składniki jedzenia, np. laktoza.

Gluten2

Historia badań nad probiotykami

Dobroczynny wpływ określonych grup bakterii znany jest od „ dawien dawna”. Już Pliniusz starszy w 96 p.n.e. podkreślał prozdrowotne właściwości fermentowanych napojów mlecznych i zalecał ich spożywanie rekonwalescentom, pacjentom cierpiącym na zaburzenia żołądkowo – jelitowe oraz dzieciom.

Zjawiskiem probiozy i interakcji między bakteriami zainteresowali się Pasteur i Jaubert, którzy w roku 1877 opisali występowanie antagonizmu między wybranymi szczepami bakteryjnymi.

Znacząca rolę w badaniach nad szczepami probiotycznymi odegrali również nasi rodacy. Już w 1899 pediatra i neurolog, profesor Brudziński podjął próby leczenia zaburzeń żołądkowo – jelitowych o podłożu infekcyjnym wywołanych przez Proteus vulgaris u niemowląt za pomocą bakterii kwasu mlekowego występujących w serwatce (Brudziński J.: O występowaniu Bac. proteus vulgaris w stolcach niemowląt; próba leczenia przez podawanie hodowli bakteryjnych, Przegl Lek 1889, 48, 651–3). Profesor Brudziński najszerzej znany jest z opisu nowego objawu zapalenia mózgowo – rdzeniowego tzw. objaw Brudzińskiego. Brudziński badał też rolę Proteus vulgaris (patogennej flory) w etiologii nieżytu żołądkowo- jelitowego. Przebadał znaczną ilość próbek stolca od dzieci na obecność tego drobnoustroju i powiązał jego występowanie z obecnością stolców cuchnących, zbitych i gliniastych oddawanych w trakcie defekacji przez niemowlęta karmione sztucznie. Przeprowadził więc eksperyment. Postanowił usunąć Proteus z przewodu pokarmowego poprzez podaż dużych ilości laktozy i karmienie niemowląt żywymi kulturami Bacillus lactis aerogenes. Zbadano 18 chorych niemowląt, a 6 poddano eksperymentalnej terapii. Serwatkę wyjałowioną rozlewano do probówek i ponownie wyjałowiono. Do porcji w probówce dodawano 24-godz. hodowlę „Bacillus lactis aerogenes’ i podawano niemowlętom wraz z pokarmem:(> 3 probówki/dziennie).

Wprowadzając do jelit dziecka bakterie niechorobotwórcze, fizjologicznie przebywające w przewodzie pokarmowym – chcemy zniszczyć odmianę bakterii (Proteus vulgaris), obcą i szkodliwą dla tego przewodu. Jednym słowem – w walce o byt bakterii chcemy wesprzeć odmianę nieszkodliwą, korzystną dla przewodu pokarmowego. Działanie Bacillus lactis aerogenem wytwarza z cukru kwas, który przeszkadza w rozwoju Proteusa.

Dr n. biol. med. Patrycja Szachta
Stopień doktora nauk biologicznych uzyskała w trakcie studiów doktoranckich w Klinice Gastroenterologii Dziecięcej i Chorób Metabolicznych Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu.
Autorka licznych publikacji medycznych w czasopismach polskich i zagranicznych oraz rozdziałów w monografiach naukowych. Dyrektor ds. naukowych w Centrum Medycznym Vitaimmun. Posiada wieloletnie praktyczne i teoretyczne doświadczenie z zakresu utajonych nadwrażliwości pokarmowych oraz zaburzeń mikroflory jelitowej.

Pełna publikacja dostępna poniżej:

Historia badań nad probiotykami